Over de toekomst, verlies en de beweging die ons vindt.

Dit jaar begon voor mij anders dan ik had kunnen bedenken.
Plotseling overleed mijn moeder, slechts vijf maanden na het overlijden van mijn vader. Met dit dubbele verlies is rouw een stille en soms aanwezig element in mijn dagelijks leven, met daarin ook al de pijn en het mooie wat zich laat zien.

Rouw nodigt mij uit om te vertragen. Om naar binnen te keren, te voelen wat er werkelijk in mij leeft, en me over te geven aan wat zich aandient. En dat is niet altijd wat ik had gepland of waar ik (al) op had gerekend. Toch merk ik dat ook dit, plannen en loslaten, hand in hand kunnen gaan.

Het inspireerde mij om stil te staan bij een vraag die ik vaak tegenkom in mijn werk als systemisch coach: hoe verhoud jij je tot de toekomst?

Wat we willen maken en wat ons vindt

We leven in een wereld die ons aanmoedigt om richting te bepalen, doelen te stellen, vooruit te kijken. We willen creëren, vormgeven, kiezen. En dat is een gezonde, levensgerichte beweging.

Maar er is ook een andere laag: de toekomst die ons tegemoetkomt.
De gebeurtenissen waar we geen invloed op hebben. De ontmoetingen, de verliezen, de wendingen die ons pad kruisen en ons uitnodigen om opnieuw te kijken naar wie we zijn.

In mijn eigen proces ervaar ik hoe rouw me niet wegtrekt uit het leven, maar me juist dieper erin plaatst. Ze brengt me dichter bij wat werkelijk belangrijk is. Bij wat klopt, nu.

De boom in de storm

In de natuur zie je dit spanningsveld terug. Neem een boom. Hij groeit richting het licht, stevig geworteld in de aarde. Hij draagt in zich een richting, een potentieel. Maar hij heeft geen controle over de stormen die langs komen. Soms breekt er een tak. Soms verandert zijn vorm voorgoed. Toch blijft hij staan. Niet door te vechten tegen wat er gebeurt, maar door mee te buigen met de wind.

Zo is het ook met ons.
Wij mogen dromen, plannen en vormgeven.
En we mogen leren meebewegen met wat het leven ons brengt, ook als het pijnlijk is.

Aanwezig blijven in wat is

Het gaat hierin dan ook niet over het willen controleren van wat er gebeurt, maar des te meer over aanwezig zijn en blijven in de omstandigheden die er zijn.

Hoe kan jij in verbinding blijven met jezelf, met jouw volwassen kracht van nu, en met de mensen die belangrijk voor je zijn, ook wanneer het leven anders loopt dan gedacht?

Voor mij ligt het antwoord in vertragen, voelen, en steeds weer terugkeren naar het moment. Niet om de pijn weg te duwen, maar om haar ruimte te geven naast alles wat er ook is: liefde, verbondenheid, dankbaarheid, leven.

Een zachte uitnodiging

Misschien sta jij ook op een punt waarop plannen en werkelijkheid niet samenvallen.
Waar iets in jou wil vooruitkijken, en iets anders vraagt om stil te staan.

We hoeven niet te kiezen tussen deze twee.
We mogen leren ze samen te dragen.

Zoals een boom die groeit,
en buigt in de wind.

In vertrouwen,
in verbinding,
en met alles wat er is.